Γνωρίζετε ότι πάνω από το 90% των ατόμων που βρίσκονται σε προβληματικές σχέσεις αποδίδουν τις εντάσεις πρωτίστως στον/στη σύντροφό τους;
Είναι βλέπετε πιο βολικό να κρίνουμε τον “κακό’’ ή την ‘‘κακιά”.
Εξάλλου αφού ο άλλος είναι κακός εμείς είμαστε συνήθως οι καλοί…
Είναι πολλοί αυτοί που σκέφτονται κάπως έτσι:
«Σιγά μη βελτιωθεί η σχέση μου αν αλλάξω εγώ τον εαυτό μου και την στάση μου – δεν είμαι άλλωστε εγώ το πρόβλημα σε αυτή τη σχέση. Ο άλλος/η πρέπει πρώτα να αλλάξει».
Η στάση αυτή σημαίνει ότι δεν αναλαμβάνουμε οποιαδήποτε ευθύνη για τις δυσκολίες της σχέσης μας. Έτσι αναλώνουμε κυρίως την ενέργειά μας σε επικρίσεις προς τον κακό σύντροφό μας. Είμαστε πεισμένοι για το δίκιο μας και επιθυμούμε να δικαιωθούμε με κάθε τρόπο.
Ο σύντροφός μας από την άλλη, δεχόμενος μια τέτοια συμπεριφορά, γίνεται επιθετικός ή κλείνεται στον εαυτό του και αποσύρεται, με αποτέλεσμα το επικοινωνιακό και συναισθηματικό χάσμα…
Αρκετά είναι επίσης τα άτομα που θεωρούν ότι η σχέση τους μπορεί να βελτιωθεί αν οι ίδιοι αναγνωρίσουν το δικό τους “ρόλο” και τη “ευθύνη” τους στη σχέση και αλλάξουν τη δική τους συμπεριφορά – αντί να ζητούν (ή ακόμα χειρότερα να προσπαθούν να επιβάλλουν) αλλαγές στη συμπεριφορά του/της συντρόφου τους.
Παρατηρούμε ότι στην περίπτωση αυτή κυριαρχεί μια στάση προσωπικής ευθύνης για τη διαμόρφωση της σχέσης. Έτσι κάνουμε συνειδητά το καλύτερο που μπορούμε, αναγνωρίζοντας εξαρχής τη δική μας ευθύνη για τις όποιες δυσκολίες.
Στη συνέχεια, αναγνωρίζοντας τις ανάγκες του/της συντρόφου μας αλλά και τον τρόπο λειτουργίας του/της, υιοθετούμε μια στάση αυθεντικής επικοινωνίας, όπου εκφράζουμε καθαρά τις ανάγκες μας, χωρίς όμως να είμαστε επικριτικοί ή απαξιωτικοί απέναντί του/της.
Τέλος υπάρχει και μια τρίτη, πιο ώριμη εκδοχή, όπου και οι δύο σύντροφοι αναγνωρίζουν την συνευθύνη τους στη διαμόρφωση και εξέλιξη της όποιας κατάστασης και επιδιώκουν συνειδητά την βελτίωση και εξέλιξη του εαυτού τους και της σχέσης τους. Αυτό σαφώς εξαρτάται από το επίπεδο αυτογνωσίας του καθενός και την ποιότητα του δεσμού της σχέσης.
Σε πρώτη φάση, για να φτάσουμε σ’ αυτή την τρίτη στάση χρειάζεται απλά να αναγνωρίσουμε με ποιο τρόπο συνήθως λειτουργούμε και να σημειώσουμε τις όποιες συνέπειες έχει αυτό στη ζωή και στη σχέση μας. Ταυτόχρονα να επιλέξουμε ότι το άλλο πρόσωπο και η σχέση μας είναι σημαντική και είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να συμπορευόμαστε.
Η αυτοπαρατήρηση, η αναγνώριση του τρόπου που λειτουργούμε και η πρόθεσή μας είναι η βάση για οποιαδήποτε αλλαγή επιθυμούμε να κάνουμε.