Συμβουλευτική Γάμου & Σχέσεων

Ο γάμος και οι σχέσεις είναι δύο από τους πιο σημαντικούς τομείς της ζωής μας.

Μέσα από αυτούς ζούμε μοναδικές στιγμές, μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας, τις σκέψεις μας, τα όνειρά μας, τις προκλήσεις μας και υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον.

Όμως, η εξέλιξη ενός γάμου ή μιας σχέσης δεν είναι μια υπόθεση εύκολη.

Αρκετές φορές, αντιμετωπίζουμε προβλήματα επικοινωνίας, διαφωνίες, συγκρούσεις, αποξένωση, απιστία, ζήλια, έλλειψη εμπιστοσύνης, απώλεια έλξης, έλλειψη σεξουαλικής ικανοποίησης,προδοσία, βαρεμάρα και άλλα θέματα που μπορούν να υπονομεύσουν την ευτυχία και την αρμονία της σχέσης μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε όταν βρισκόμαστε σε μια τέτοια κατάσταση

– Μπορούμε να παραιτηθούμε από τη σχέση μας;

– Μπορούμε να αγνοήσουμε τα προβλήματα και να ελπίζουμε ότι θα λυθούν από μόνα τους;

– Μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας τη σχέση;

– Ή μπορούμε να ζητήσουμε βοήθεια από έναν ειδικό που είναι εκπαιδευμένος στην διαχείριση τέτοιων θεμάτων;

 Η απάντηση είναι ότι η καλύτερη επιλογή είναι να ζητήσουμε βοήθεια από έναν σύμβουλο γάμου και σχέσεων.

Ένας σύμβουλος γάμου και σχέσεων είναι ένας επαγγελματίας που έχει την εκπαίδευση, την εμπειρία και τις δεξιότητες να μας βοηθήσει να βελτιώσουμε την ποιότητα της σχέσης μας.

Ένας σύμβουλος γάμου και σχέσεων μπορεί να μας προσφέρει:

– Ένα ασφαλές, ουδέτερο και εμπιστευτικό περιβάλλον για να εκφράσουμε τα συναισθήματα και τις ανάγκες μας χωρίς να φοβόμαστε την κριτική,την καταδίκη ή την απόρριψη.

– Έναν συνεργάτη για να μας βοηθήσει να βρούμε λύσεις και να εφαρμόσουμε αλλαγές που θα βελτιώσουν την επικοινωνία, την κατανόηση, την εμπιστοσύνη, την έλξη, την ικανοποίηση και την σύνδεσή μας.

– Έναν ουδέτερο υποστηρικτή για να μας δώσει ενθάρρυνση καθώς προχωράμε στη διαδικασία της συμβουλευτικής.

Είναι ένδειξη αδυναμίας ή ένδειξη δύναμης και σοφίας;

Η αναζήτηση συμβουλευτικής υποστήριξης από έναν σύμβουλο γάμου και σχέσεων δεν είναι ένα σημάδι ότι είμαστε αδύναμοι,ανίκανοι ή απελπισμένοι.

Αντίθετα, είναι ένα σημάδι ότι είμαστε δυνατοί,υπεύθυνοι και γενναίοι.

Σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε ότι η σχέση μας είναι πολύτιμη και αξίζει να διατηρηθεί, να προστατευτεί και να βελτιωθεί.

Σημαίνει ότι είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις μας με υπευθυνότητα, τόλμη και ανοιχτόμυαλη διάθεση.

Σημαίνει ότι είμαστε έτοιμοι να εκτιμήσουμε και να αξιοποιήσουμε, υπέρ της σχέσης, την επαγγελματική βοήθεια που μπορεί να μας προσφέρει ένας ειδικευμένος σύμβουλος γάμου και σχέσεων.

Αν έχετε προβλήματα στον γάμο ή τη σχέση σας, μην διστάσετε να απευθυνθείτε σε έναν σύμβουλο γάμου και σχέσεων. Θα σας βοηθήσει να ανακαλύψετε τις δυνατότητες και τις λύσεις που υπάρχουν για την επίλυση των προβλημάτων σας και την ενίσχυση της σχέσης σας.

Ακόμα – ακόμα θα σας βοηθήσει να αναγνωρίσετε αν ο γάμος ή η σχέση σας εχει ολοκληρώσει τον κύκλο της και να δείτε τις νεες προοπτικές και δυνατότητες που έχετε πλέον μπροστά σας.

Η αναζήτηση συμβουλευτικής υποστήριξης από έναν σύμβουλο γάμου και σχέσεων είναι μια επένδυση για το μέλλον. Είναι μια επιλογή που δείχνει ότι είστε δυνατοί, σοφοί και αγαπητοί.

Είναι μια ευκαιρία να αναπτύξετε τις δεξιότητες και τα εργαλεία που θα σας χρειαστούν για να έχετε έναν υγιή, ικανοποιητικό και διαρκή γάμο ή μια υγιή και ολοκληρωμένη σχέση.

Είναι μια πράξη αγάπης και σεβασμού προς τον εαυτό σας και τον/την σύντροφό σας.

Γνωρίζετε ότι πάνω από το 90% των ατόμων που βρίσκονται σε προβληματικές σχέσεις αποδίδουν τις εντάσεις πρωτίστως στον/στη σύντροφό τους;

Είναι βλέπετε  πιο βολικό να κρίνουμε τον “κακό’’ ή την ‘‘κακιά”.

Εξάλλου αφού ο άλλος είναι κακός εμείς είμαστε συνήθως οι καλοί… 

Είναι πολλοί αυτοί που σκέφτονται κάπως έτσι:

 «Σιγά μη βελτιωθεί η σχέση μου αν αλλάξω εγώ τον εαυτό μου και την στάση μου – δεν είμαι άλλωστε εγώ το πρόβλημα σε αυτή τη σχέση. Ο άλλος/η πρέπει πρώτα να αλλάξει». 

Η στάση αυτή σημαίνει ότι δεν αναλαμβάνουμε οποιαδήποτε ευθύνη για τις δυσκολίες της σχέσης μας. Έτσι αναλώνουμε κυρίως την ενέργειά μας σε επικρίσεις προς τον κακό σύντροφό μας. Είμαστε πεισμένοι για το δίκιο μας και επιθυμούμε να δικαιωθούμε με κάθε τρόπο. 

Ο σύντροφός μας από την άλλη, δεχόμενος μια τέτοια συμπεριφορά, γίνεται επιθετικός ή κλείνεται στον εαυτό του και αποσύρεται, με αποτέλεσμα το επικοινωνιακό και συναισθηματικό χάσμα… 

Αρκετά είναι επίσης τα άτομα που θεωρούν ότι η σχέση τους μπορεί να βελτιωθεί αν οι ίδιοι αναγνωρίσουν το δικό τους “ρόλο” και τη “ευθύνη” τους στη σχέση και αλλάξουν τη δική τους συμπεριφορά – αντί να ζητούν (ή ακόμα χειρότερα να προσπαθούν να επιβάλλουν) αλλαγές στη συμπεριφορά του/της συντρόφου τους. 

Παρατηρούμε ότι στην περίπτωση αυτή κυριαρχεί μια στάση προσωπικής ευθύνης για τη διαμόρφωση της σχέσης. Έτσι κάνουμε συνειδητά το καλύτερο που μπορούμε, αναγνωρίζοντας εξαρχής  τη δική μας ευθύνη για τις όποιες δυσκολίες.

Στη συνέχεια, αναγνωρίζοντας τις ανάγκες του/της συντρόφου μας αλλά και τον τρόπο λειτουργίας του/της, υιοθετούμε μια στάση αυθεντικής επικοινωνίας, όπου εκφράζουμε καθαρά τις ανάγκες μας, χωρίς όμως να είμαστε επικριτικοί  ή απαξιωτικοί απέναντί του/της. 

Τέλος υπάρχει και μια τρίτη, πιο ώριμη εκδοχή, όπου και οι δύο σύντροφοι αναγνωρίζουν την συνευθύνη τους στη διαμόρφωση και εξέλιξη της όποιας κατάστασης και επιδιώκουν συνειδητά την βελτίωση και εξέλιξη του εαυτού τους και της σχέσης τους. Αυτό σαφώς εξαρτάται από το επίπεδο αυτογνωσίας του καθενός και την ποιότητα του δεσμού της σχέσης. 

Σε πρώτη φάση, για να φτάσουμε σ’ αυτή την τρίτη στάση χρειάζεται απλά  να αναγνωρίσουμε με ποιο τρόπο συνήθως λειτουργούμε και να σημειώσουμε τις όποιες συνέπειες έχει αυτό στη ζωή και στη σχέση μας. Ταυτόχρονα να επιλέξουμε ότι το άλλο πρόσωπο και η σχέση μας είναι σημαντική και είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να συμπορευόμαστε. 

Η αυτοπαρατήρηση, η αναγνώριση του τρόπου που λειτουργούμε και η πρόθεσή μας είναι η βάση για οποιαδήποτε αλλαγή επιθυμούμε να  κάνουμε.

Κάθε εποχή μπορεί να γίνει περίοδος επανεκκίνησης και επαναπροσδιορισμού για πολλές από τις επιλογές μας, όσον αφορά τις σχέσεις μας.

Στο πλαίσιο αυτό, ας προβληματιστούμε με αφορμή τα παρακάτω ερωτήματα. 

• Σε μία κλίμακα από το 1 έως το 10, πού θα τοποθετούσα το βαθμό ικανοποίησής μου από τη σχέση ή το γάμο μου; Τι θα χρειαζόταν να κάνω για να αυξηθεί άμεσα η βαθμολογία μου κατά μια τουλάχιστον μονάδα; Γιατί αποφεύγω να το κάνω; 

• Αναγνωρίζω τις προσωπικές μου ανάγκες μέσα στη σχέση ή στο γάμο μου; Τις τιμώ; Επιδιώκω την ικανοποίησή τους; Αν ναι γιατί; Αν όχι γιατί; Διεκδικώ την ικανοποίησή τους, ακόμα και όταν αυτό ξεβολεύει ή αναστατώνει τον/τη σύντροφό μου; 

• Όταν κάτι στη συμπεριφορά του άλλου/ης δεν μου αρέσει ή με ενοχλεί ή με παραβιάζει, βάζω όρια; Κάνω ξεκάθαρο το τι μου είναι ανεκτό και τι όχι; Αν όχι, γιατί δεν το κάνω; 

• Γνωρίζω για ποιους λόγους έχω μπει σε μια σχέση ή ένα γάμο; Ταιριάζουν οι λόγοι αυτοί με τους αντίστοιχους του/της συντρόφου μου; Έχουμε τελικά «κοινό κοίταγμα» για τη ζωή μας; 

• Επικοινωνώ ξεκάθαρα και άμεσα τι χρειάζομαι και ποιες ανάγκες έχω ή εκδηλώνω τη συμπεριφορά μου με παράπονα και καταλογισμούς στον άλλο επειδή τον/την θεωρώ υπεύθυνο/η για τη μη ικανοποίησή τους; Τι συνέπειες έχει αυτό; 

• Σε μια διαμάχη με τον/τη σύντροφό μου τι αναγνωρίζω ότι κάνω; Ψάχνω να βρω το δίκιο μου για να αισθανθώ εγώ δικαιωμένος/η και ο άλλος φταίχτης ή ψάχνω να δημιουργήσω τις γέφυρες που θα επαναφέρουν την σύνδεση μεταξύ μας; Τι είναι πιο σημαντικό για μένα; 

• Ποιες είναι οι στιγμές που αισθάνομαι με τον/τη σύντροφό μου σύνδεση, κοντινότητα, ασφάλεια, γαλήνη, συντροφικότητα και άλλα υποστηρικτικά συναισθήματα; 

• Ποιες είναι αντίστοιχα οι στιγμές που αισθάνομαι αποκομμένος συναισθηματικά, αποσυνδεμένος, απόμακρος, γεμάτος θυμό, αρνητικά συναισθήματα και σκέφτομαι συνήθως το κακό του άλλου /ης ή της σχέσης μας; 

• Ποιες συνθήκες – εσωτερικές ή εξωτερικές – ενεργοποιούν συνήθως τις δύο παραπάνω καταστάσεις; Τι χρειάζομαι να συμβεί για να περάσω από τη μία κατάσταση στην άλλη; Καλλιεργώ συνειδητά το πέρασμα από τη μία κατάσταση στην άλλη; Αν ναι γιατί; Αν όχι γιατί; 

Σας έχουν ποτέ απασχολήσει αυτά τα ερωτήματα στις σχέσεις σας;

 Ποια άλλα ερωτήματα θεωρείτε εσείς σημαντικά;

Γιατί άραγε, ενώ όλοι αναζητάμε τη σύνδεση σε μια σχέση, παγιδευόμαστε συχνά σε αρνητικούς φαύλους κύκλους που οδηγούν στην αποσύνδεση;

 Δύο σύντροφοι που μπαίνουν σε μία σχέση είναι πολλές φορές δύο διαφορετικοί κόσμοι, με διαφορετικούς προγραμματισμούς, με διαφορετικές ανάγκες και με διαφορετικά εσωτερικά πιστεύω σχετικά με το τι είναι «σωστό» ή «λάθος».

Κάθε σχέση είναι μία διαρκής αλληλεπίδραση και μία συνεχής διαπραγμάτευση, ώστε να επιτευχθεί η καταλληλότερη ισορροπία για τα άτομα και για τη μεταξύ τους σύνδεση.

 Όλοι έχουμε τα δικά μας «ανεπεξέργαστα» σημεία, αποτέλεσμα της ιδιοσυγκρασίας μας και των προτύπων από το περιβάλλον μας. Όλοι έχουμε τραυματικές εμπειρίες, ευάλωτα σημεία, παιδικές αποδυναμωτικές ερμηνείες ή μη υποστηρικτικά πρότυπα από το οικογενειακό μας περιβάλλον, την παιδεία μας και την προσωπική μας κουλτούρα.

 Σε μια σχέση λοιπόν δεν υπάρχει περίπτωση να μην ακουμπήσει ο ένας τα ευαίσθητα σημεία του άλλου. Όχι απαραίτητα από πρόθεση. Ιδίως μάλιστα εάν εγώ δεν αισθάνομαι ασφαλής με τον εαυτό μου, είναι εύκολο να έρχεται ο άλλος/η άλλη και να μου τραυματίζει τα ευαίσθητα σημεία μου.

 Έτσι, μία μικρή διαφωνία μπορεί να την κάνουμε τεράστια σύγκρουση, τις περισσότερες φορές δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με το αρχικό αίτιο.

 Γιατί όταν μας αγγιχτεί ένα ευαίσθητο σημείο, γυρνάει κατευθείαν ο «συναισθηματικός χρόνος». Πάμε σε άλλο χρονικό πλαίσιο, εκεί όπου συνήθως υπάρχει πόνος και τότε η αντίδρασή μας είναι δυσανάλογη. Αυτά μας τα σημεία είναι η προσωπική μας ευαλωτότητα και είναι συνήθως σημεία που μας έχουν, με διάφορους τρόπους, πονέσει.

 Αν καταφέρουμε να τα δούμε, να τα αποκαλύψουμε στα μάτια μας και να τα μοιραστούμε με το/τη σύντροφό μας, μπορούμε να τα μαλακώσουμε και στη συνέχεια να έρθουμε περισσότερο κοντά ο ένας στον άλλο και να βαθύνουμε έτσι το δεσμό της σχέσης μας.

 Αν όμως δεν τα ακουμπήσουμε και δεν αναγνωρίσουμε την ύπαρξή τους, κλεινόμαστε ακόμα περισσότερο για να προστατευτούμε. Με τη δική μας συμπεριφορά τραυματίζουμε αντίστοιχα τα τρωτά σημεία του άλλου/της άλλης και λειτουργούμε τότε σαν δυο ανεξάρτητες μονάδες που ψάχνουν να βρουν το δίκιο τους, αναζητώντας έτσι τη δικαίωση και όχι τη σύνδεση.

 Υπάρχει όμως δίκιο εδώ; Η διαδικασία αυτή βοηθάει τη σχέση και την ισχυροποίηση της σύνδεσης;

Τι πιστεύετε εσείς;

Στην προσωπική και κοινωνική μας ζωή ερχόμαστε συνεχώς αντιμέτωποι με διάφορα γεγονότα και καταστάσεις. Τα γεγονότα αυτά μπορεί να είναι δυσάρεστα ή ευχάριστα και πολλές φορές συμβαίνουν έξω από τη δική μας θέληση.

Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι η ερμηνεία που δίνουμε εμείς στα γεγονότα και η αντίδρασή μας ανάλογα. Έτσι φέρνουμε στη ζωή μας τα αντίστοιχα αποτελέσματα.

– Η ζωή μας λοιπόν ορίζεται από την εξίσωση:

Γεγονός + (Ερμηνεία μας + Αντίδρασή μας) = Αποτέλεσμα

Οι διεργασίες μέσα στην παρένθεση κάνουν τη διαφορά. Το γεγονός είναι γεγονός και πολλές φορές δεν αλλάζει ή δεν μπορούμε να το επηρεάσουμε.

Αλλάζοντας όμως την ερμηνεία μας γι’ αυτό διαφοροποιούμε την αντίδρασή μας και έτσι αλλάζουμε το τελικό αποτέλεσμα για εμάς.

Ο κάθε άνθρωπος είναι πολύ πιθανό να δίνει διαφορετική ερμηνεία για το ίδιο γεγονός, ανάλογα με τα εσωτερικά του πιστεύω και τον τρόπο που αξιολογεί την κατάσταση.

Για παράδειγμα το γεγονός «οικονομική κρίση» κάποιοι θα το ερμηνεύσουν και θα το βιώσουν σαν καταστροφή, σαν απώλεια ευκαιριών, σαν αιτία ακινητοποίησης και παθητικοποίησης, σαν αδιέξοδο κ.λπ.

Κάποιοι άλλοι όμως θα το ερμηνεύσουν σαν βίαιη αλλαγή ή  σαν ανατροπή των μέχρι τώρα σταθερών και θα ψάξουν να βρουν νέο νόημα και νέους τρόπους αντίδρασης. Θα αποκτήσουν νέες δεξιότητες, θα καλλιεργήσουν νέες συμμαχίες και θα ψάξουν τρόπους για να αντιμετωπίσουν τη νέα κατάσταση.

Και αυτό ισχύει σε κάθε γεγονός στη ζωή μας.

Το ίδιο συμβαίνει και με την ερμηνεία που θα δώσουμε εμείς π.χ. στο θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, σε μια σοβαρή ασθένεια, σε ένα χωρισμό, σε ένα διαζύγιο, σε μία οικονομική καταστροφή κ.λπ.

Ανάλογα με την ερμηνεία μας σε αυτά  είτε θα καταφύγουμε στην αυτολύπηση και στην παθητικοποίηση είτε θα αντλήσουμε χρήσιμα συμπεράσματα και μαθήματα, θα συνδεθούμε με νέα εσωτερικά κίνητρα και θα μπούμε σε δράση!!!

Δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή, απλά η κάθε μια είναι μια άλλη επιλογή…

Έχετε αναρωτηθεί γιατί συχνά στις σχέσεις μας δυσκολευόμαστε ή αποφεύγουμε να κάνουμε ορατά τα θέλω μας και παραχωρούμε έτσι μεγάλο μέρος της πρωτοβουλίας των κινήσεων στο άλλο πρόσωπο; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βάζουμε όρια;

• Μήπως φοβόμαστε ότι με αυτό τον τρόπο μπορεί να βλάψουμε τη σχέση ή ότι θα δυσαρεστήσουμε τον/τη σύντροφό μας;
• Μήπως φοβόμαστε ότι αν βάζαμε όρια οι άλλοι μπορεί να μην ήθελαν να είναι μαζί μας;
• Μήπως φοβόμαστε ότι οι άλλοι μπορεί να νόμιζαν ότι είμαστε προβληματικοί/-ές ή ότι είμαστε πολύ απαιτητικοί/-ές;
• Το σημαντικότερο όμως ερώτημα είναι: μήπως τελικά φοβόμαστε ενδόμυχα πως θα αποκαλυφθεί ότι οι άλλοι δεν ενδιαφέρονται αρκετά για μας ώστε να βγουν από το βόλεμά τους;

Και αυτό είναι κάτι που ίσως δεν θέλουμε ή δεν είμαστε έτοιμοι να το δούμε…

Σε κάθε περίπτωση όμως, το να μη θέτουμε τα όριά μας, έχει σημαντικές επιπτώσεις για μας, γιατί χάνουμε τη σύνδεση με τα δικά μας συναισθήματα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας.

Αποσυνδεόμαστε έτσι από την εσωτερική μας ζωή και λειτουργούμε υπολογιστικά και χωρίς αυθεντικότητα.

Αυτό έχει σαν συνέπεια τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκουμε όταν δεν θέτουμε όρια. Επιτρέπουμε έτσι την εσωτερική και εξωτερική μας παραβίαση.

Οι άλλοι χάνουν το ενδιαφέρον τους γιατί δεν μένει ουσιαστικά τίποτα από εμάς για να αγαπήσουν.

Είμαστε έτσι για τους άλλους ένα θολό και ασαφές άτομο που δεν ενδιαφέρεται για τον εαυτό του και για τις ανάγκες του.

Αυτό τελικά θέλουμε όταν “παραβιάζουμε” τον εαυτό μας, μη θέτοντας ξεκάθαρα τα όριά μας;

Οι έρευνες και η κλινική πρακτική δείχνουν ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν ορατά,  ξεκάθαρα όρια συνήθως καταλήγουν σε σχέσεις με ανθρώπους που ρουφούν ενέργεια, παίρνουν περισσότερα απ’ όσα δίνουν και έχουν λίγη αληθινή αγάπη να μας προσφέρουν.

Τα όρια, αντίθετα από ό,τι ίσως πιστεύουμε,  καθρεφτίζουν την αγάπη στον εαυτό μας αλλά και τον αυτοσεβασμό μας.

Κάτω από αυτή την οπτική τα όρια δεν είναι μία κατάσταση αντιπαράθεσης με τον/τη σύντροφό μας, αλλά μία κατάσταση που μας επιτρέπει να είμαστε “παρόντες” στη σχέση και να υπερασπιζόμαστε την αγάπη, την εκτίμηση και το σεβασμό που έχουμε στον εαυτό μας.

Θέτοντας όρια, από τη μία βάζουμε ξεκάθαρα το δικό μας στίγμα θέτοντας τον συνειδητό ενήλικα εαυτό μας στο προσκήνιο και από την άλλη ορίζουμε στον/στη σύντροφό μας ότι δεν επιθυμούμε και δεν επιτρέπουμε την όποια παραβίασή μας.

Τα όρια λοιπόν είναι πράξη αγάπης στον εαυτό μας αλλά και ένα σαφές πλαίσιο που δείχνει μέχρι που μπορεί να φτάσει ο άλλος/η, ώστε να υπάρχει αμοιβαιότητα, λειτουργικότητα και αρμονία στη σχέση.

Στο 1ο μέρος του άρθρου η πρόθεση ήταν να δούμε τη σύνδεση ανάμεσα στις «φωνούλες» που ξεπηδάνε από μέσα μας και στον τρόπο που αυτές μας επηρεάζουν στην αλληλεπίδρασή μας με το αντίθετο φύλο. Προτείναμε και μια άσκηση αυτοπαρατήρησης.

 Τώρα όμως που πίνουμε το φρέντο μας στην παραλία ή στην δροσιά του κλιματιστικού στο σπίτι, γιατί να χρειάζεται να μπαίνουμε σε αυτό τον κόπο και να αυτοπαρατηρούμαστε αντί να διαβάζουμε κάτι πιο εύπεπτο για τις σχέσεις ή τέλος πάντων κάτι πιο ανώδυνο με happy end;

 Η προφανής απάντηση είναι ότι όλη μας η ζωή είναι σχέσεις. Ως βιολογικοί οργανισμοί είμαστε σχεδιασμένοι για σύνδεση. Σε μεγάλο βαθμό η ποιότητα της ζωής και της συναισθηματικής μας ισορροπίας εξαρτάται από την ποιότητα των σχέσεών μας, είτε είμαστε σε διακοπές είτε ακόμα περισσότερο όταν είμαστε βουτηγμένοι στην καθημερινότητά μας.

 Και καλώς ή κακώς μέσα στις «φωνούλες» αυτές περιέχονται οι σπόροι της δημιουργίας και τα μοτίβα διαχείρισης των σχέσεων που δημιουργούμε στη ζωή μας.

 Όμως τότε γιατί άλλα θέλουμε συνειδητά να δημιουργήσουμε για τις σχέσεις μας και άλλα αποτελέσματα μας προκύπτουν; Γιατί στην αρχή οι σχέσεις μας ξεκινάνε με καλές προϋποθέσεις και στο τέλος κάποιες καταλήγουν σε ατελείωτους καβγάδες και πόνο;

 Μια πρώτη απάντηση βρίσκεται στον τρόπο που λειτουργεί ο νους μας!

 Οι ερευνητές των νευροεπιστημών μας λένε ότι οι άνθρωποι καθορίζουμε τη συμπεριφορά μας χρησιμοποιώντας τον συνειδητό νου μας στο 5% του χρόνου μας κατά μέσο όρο.

 Το υπόλοιπο 95% της νοητικής μας δραστηριότητας ελέγχεται από προγραμματισμούς που έχουν αποκτηθεί νωρίτερα, από την οικογένειά μας και το στενό μας περιβάλλον και είναι αποθηκευμένοι στον υποσυνείδητο νου.

 Ο συνειδητός μας νους μπορεί να επιθυμεί να  είμαστε σε μια σχέση ή να λειτουργούμε περισσότερο αρμονικά στην υπάρχουσα σχέση ή το γάμο μας.

Το υποσυνείδητό μας όμως μπορεί να είναι γεμάτο με εγγραφές του τύπου: «δεν αξίζω μια καλή σχέση» ή ότι «οι σχέσεις είναι επώδυνες και φέρνουν πόνο» ή ότι οι γυναίκες είναι «μπιπ»… και οι άντρες είναι «καραμπίπ»…και πολλά άλλα, συνήθως αποδυναμωτικά.

 Το θέμα όμως εδώ είναι ότι ο επεξεργαστής του υποσυνείδητου νου είναι ένα  εκατομμύριο φορές πιο ισχυρός από αυτόν του συνειδητού νου. Όταν υπάρχει διαφορά σε θέματα σχέσεων ανάμεσά τους στο τέλος επικρατεί η αντίληψη που είναι αποθηκευμένη στο υποσυνείδητό μας, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την έκβαση της σχέσης.

 Πριν λοιπόν ξεκινήσουμε να εξετάζουμε θέματα συμπεριφορών των δύο συντρόφων, τρόπους αποτελεσματικής επικοινωνίας, διαχείρισης των αναγκών τους και άλλα που αφορούν τη λειτουργία των σχέσεων, χρειάζεται αρχικά να δούμε πώς εμείς είμαστε προγραμματισμένοι και τι αληθινά πιστεύουμε μέσα μας για τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας.

 Τι λέτε; Αξίζει τον κόπο να παρατηρήσουμε τι έχουν να μας πουν για την ιστορία των σχέσεών μας αυτές οι φωνούλες;

Όλοι μας κατά καιρούς διαβάζουμε άρθρα ή quotes για τις συντροφικές σχέσεις και κάποτε λέμε: «τι ωραίο άρθρο, πόσο σωστά τα λέει, με άγγιξε πολύ αυτό, να θυμηθώ να το εφαρμόσω και εγώ στις σχέσεις μου κλπ- κλπ»

Αν είμαστε όμως ειλικρινείς με τον εαυτό μας, αναγνωρίζουμε ότι μετά από λίγες μόλις ημέρες ο απόηχος των λέξεων έχει ξεθωριάσει και, το κυριότερο, εμείς παραμένουμε σχεδόν οι ίδιοι.

Και να τότε οι ενοχές και να οι τύψεις και να ο θυμός και οι μομφές στον εαυτό μας και έτσι …όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Και αυτό είναι η καλή εκδοχή, γιατί συνήθως θεωρούμε ότι φταίνε οι άλλοι για ό,τι δεν κυλά όπως θα θέλαμε στις σχέσεις μας.

Τότε απογοητευόμαστε ή δίνουμε υπόσχεση στον εαυτό μας ότι την επόμενη φορά θα είμαστε πιο επίμονοι, πιο αποφασισμένοι, πιο πειθαρχημένοι κ.α.

Ας αναλογιστούμε όλοι μας πόσες φορές έχει επαναληφθεί αυτός ο κύκλος και πόση απογοήτευση έχει συσσωρευθεί μέσα μας.

Εν τω μεταξύ, ίσως εξακολουθούμε να παραμένουμε μόνοι ή μόνες, ή ίσως η σχέση μας ξεθωριάζει ή ο γάμος μας γίνεται μια εναλλαγή τσακωμών και βαρεμάρας με μερικά μόνο διαλείμματα αρμονίας και ισορροπίας.

Και το ερώτημα είναι: «Μα γιατί συμβαίνουν αυτά, αφού είχαμε ξεκινήσει τόσο καλά στην αρχή της γνωριμίας μας, ή γιατί μένω μόνος/η, αφού το θέλω τόσο πολύ να μπω σε μια σχέση; Τι έχει στραβώσει τελικά;»

Συχνά καταλήγουμε στο: «Δεν το θέλω άλλο αυτό το σενάριο στη ζωή μου.»

Άσκηση αυτοπαρατήρησης

Για την ώρα προτείνω να γίνουμε παρατηρητές στις «φωνούλες» που ξεπηδάνε από μέσα μας και μας επηρεάζουν στον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους. Ας κάνουμε «επιγειωμένη αυτογνωσία» και ας γίνουμε παρατηρητές του εαυτού μας, ώστε να αναγνωρίσουμε συνειδητά τις φωνούλες αυτές.

Ας αναλογιστούμε δηλαδή σε στιγμές ηρεμίας μας ή σε στιγμές απογοήτευσης ή και σε στιγμές έντασης ακόμα, τι σενάριο παίζεται στο μυαλό μας σχετικά με την μοναξιά μας ή τη σχέση μας ή το γάμο μας.

Τι συνήθως λέμε τότε για τις σχέσεις, για τους άντρες ή για τις γυναίκες ή και για τον εαυτό μας;

Πόσο συχνά αναγνωρίζουμε ότι επαναλαμβάνεται το μοτίβο αυτών των σκέψεων; Αναγνωρίζουμε μετά από αυτές τις σκέψεις τι συναισθήματα μας δημιουργούνται; Αισθανόμαστε τότε ενδυναμωμένοι ή αποθαρρυμένοι; Αισιόδοξοι ή απαισιόδοξοι;

Σε τι δράσεις συνήθως οδηγούμαστε μετά από αυτές τις σκέψεις και αυτά τα συναισθήματα; Τι αποτέλεσμα έχουν αυτά και πού μας οδηγούν; Στη σύνδεση με τον εαυτό μας και τους άλλους ή στην αποσύνδεση;

Χαλαρά λοιπόν, είτε είμαστε σε διακοπές είτε είμαστε εντός των τειχών, ας αφιερώσουμε λίγη ενέργεια ώστε να κάνουμε συνειδητά ορατές τις φωνούλες αυτές, που έτσι κι αλλιώς υπάρχουν και λειτουργούν ερήμην μας…

Θα δούμε στο 2ο μέρος γιατί είναι σημαντικές αυτές οι φωνούλες για τη θετική ή αρνητική έκβαση των σχέσεων που κάνουμε στη ζωή μας και πώς μπορούμε να τις κάνουμε να λειτουργούν υπέρ μας.

Αναγνωρίζετε άραγε (τώρα ή από το παρελθόν) κάποιες «φωνούλες» σχετικές με τις σχέσεις σας;

Πόσο κοντά είναι αυτές με την πραγματικότητα που βιώνετε στις σχέσεις σας σήμερα;